Mundart

Égeschberrt é „Montmédy“

FOTO: SZ / Robby Lorenz

Ihren Besuch der Festung „Montmédy“ wird Mundart-Kolumnistin Karin Peter nicht so schnell vergessen.

Én de achtzijjer Jòhren, dò hoddet kaum e Sóndaach génn, wó mier nét en Tuur gemach hann iwwer de fraseesch Grenz én t Elsass odder nò Lottringen. Kää Wisitt ohné e Kirch, e Burch odder e Feschdóng! Dat wòòr et Hobbi vaa mei Mann. All mijjelich Feschdóngen én de Ómgeewóng, wó der „Vauban“, der Baumääschder vaa Saarlui, sei Féngern dré hott, wòòre mét én t Prógramm.

Só sémmer aach mòòl é „Montmédy“ geland, én dat Schdättché aan de Maas. Aach dòò hott der „Vauban“ aan de Zittadell draa gefétschelt.

Et éss aan e triewer Sónndaachméttaach. Kaum kómme mer durch dat Museeumsheisjé én de Feschdóng erén, dò fängdet aa se trépsen. Mier ohné Parapplé! Mei Mann mét de Kénner dapper seréck aan t Autó. Ich warten oowen neewenaan de Feschdóngsmauer. Se kómmen nét réduur. Méttlerweil reendet meh, ónn dò wéll ich mich én t Heisjé ónnerschdellen. Ich klänschen aan de Dier, abgeschberrt! Wie kómmen ich da jétzer dòò aus die Zittadell eraus? Kääner Minsch weit ó bräät, deer wó ich kénnt fròòn!

top